کودکان سرمایه‌ی آینده جامعه بشری هستند و رشد و تربیت درست اخلاقی و جسمانی آن‌ها می‌تواند به شکل‌گیری جامعه‌ای پویا و خلاق در آینده کمک به‌سزایی کند.

با‌این‌حال در سال‌های اخیر و با فراگیری استفاده از تکنولوژی، میل به عدم تحرک در کودکان به‌طرز افسار گسیخته‌ای افزایش پیدا کرده است.

کودکان که در گذشته اوقات فراغت خود را در کوچه و خیابان با بازی‌های پرجنب‌و‌جوش سپری می‌کردند؛ اکنون به‌ندرت قدم از قدم بر می‌دارند و همین امر موجب شده تا پیامد‌های خطرناک بسیاری نظیر چاقی، پرخاشگری، مشکلات قلبی و هزاران نمونه دیگر به‌سراغ آن‌ها بیاید.

اگر فرزند خردسالی دارید که مدام به انجام بازی‌های ویدیویی و سرگرمی‌های دیجیتال مشغول است، شاید مشاهده کرده باشید که بعضاً در مواقعی خاص واکنش‌های پرخاشگرانه‌ای را در برابر اتفاقات مختلف از خود نشان می‌دهد.

شاید باورش سخت باشد؛ اما بسیاری از این رفتارها به کمبود فعالیت فیزیکی کودکان و خانه‌نشینی آن‌ها مربوط می‌شود.

تحقیقات علمی ثابت کرده‌اند که ورزش و هرگونه فعالیتی که موجب تحرک شود، به‌طرز‌مشهودی پرخاشگری را در فرد کاهش می‌دهد.

ورزش می‌تواند عصبانیت را کاهش دهد و مانند آسپرین از حملات قلبی جلوگیری کند. به بیان دیگر، ورزش مانند دارو برای جلوگیری از بروز بیماری‌های متعدد روحی و جسمی عمل می‌کند.

روانشناس‌ها درباره تأثیر ورزش در سلامتِ روانِ کودک چه می‌گویند؟

روانشاسان معتقدند که ورزش بهترین دارو برای کنترل بیماری‌های روحی و روانی در مراحل ابتدایی است؛ به‌عبارتی‌دیگر، تحرک در این‌گونه افراد روح جدیدی را در کالبدِ آن‌ها خواهد دمید.

در هنگام عصبانیت و اضطراب فعالیت بدنی سبب می‌شود هورمون‌های آدرنالین و کورتیزول که در هنگام عصبانیت در بدن انسان ترشح می‌شوند و موجب خشم بیشتر می‌شوند، به مقدار بسیار زیادی دفع شوند و از این طریق فرد احساس آرامش بیشتر می‌کند.

ورزش دارای اثرات روانی کوتاه‌مدت و درازمدت است. هنگامی‌که افراد مدتی را به ورزش کردن سپری می‌کنند، دارای تناسب اندام بهتری شده و به موازات آن نظر فرد نسبت به خودش تغییر کرده و موجب افزایش اعتماد به نفس و خودباوری وی می‌شود. هم‌چنین ورزش کردن به طور منظم موجبِ افزایش نظم در امور زندگی خواهد شد.

اثرات فعالیت های بدنی (ورزش) بر کاهش پرخاشگری کودکان و نوجوانان
کودکان و نوجوانان از طریق بازی و فعالیت های بدنی، اطلاعات لازم را برای زندگی اجتماعی به‌دست می‌آورند و برای پذیرفتن مسئولیت در جامعه آماده می‌شوند. بازی و ورزش، میدان تمرین مناسبی برای ارزش‌گذاری و جهت‌گیری رغبت‌ها، هیجان‌ها و عواطف و گرایش های فطری نوجوانان ایجاد می کند و مفاهیمی چون نوع دوستی و تعاون، ایثار، فداکاری و گذشت را به او می‌آموزد.

روانشناسان بر این باور هستند که با تحرک فیزیکی می‌توان راه‌و‌روش درست ارتباط با اجتماع را از سنین پایین فراگرفت؛ افزون‌بر‌این، ورزش اعتماد به‌نفس لازم برای مواجه با مشکلات را در آینده به‌فرد القاء می‌کند.

بروز این حس‌ها از طریق تربیت بدنی و ورزش ممکن است. معمولاً نوجوانان ورزشکار بین هم سن و سالان خود محبوب‌تر هستند. شرکت در فعالیت‌های ورزشی و تفریحی نوجوانان را از حالت خمودگی و افسردگی خارج ساخته و نشاط و سرزندگی و امید و انگیزه شرکت در فعالیت‌های اجتماعی را در آنان فراهم می‌سازد.

فعالیت های بدنی و ورزش سبب فرو نشاندن پرخاشگری نهفته می‌شود که در آن اشخاص پرخاشگر، خود را به صورت شخصیت منفی نشان می‌دهند.